Wachten op hulp via de WMO.
Formulieren, regels, beoordelingen. En vooral: geduld hebben.
Ik begrijp dat regels nodig zijn. Dat niet iedereen die iets aanvraagt het ook echt nodig heeft. Maar als je ongeneeslijk ziek bent, voelt tijd anders. Dan telt een dag niet als “gewoon een dag”. Dan is een week geen kleinigheid.
Mensen zeggen: “Je moet geduld hebben.”
Maar wat als tijd geen vanzelfsprekendheid meer is?
Niemand weet hoe lang hij nog heeft. Dat is altijd zo. Alleen wanneer je weet dat je niet beter wordt, komt dat besef harder binnen. Dan is wachten geen ongemak, maar verlies van kostbare tijd.
Ik ben dankbaar voor elke dag. Juist daarom raakt wachten me zo.
Omdat elke dag telt.
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie