Mijn tumor heeft gevoel voor humor
Opzoek naar lotgenoten, hersenkanker
Categorie: Uncategorized
-
Aankomende september is het drie jaar geleden dat ik mijn diagnose kreeg. Er werd gesproken over drie tot zes maanden. Hoe leef je verder als iemand je vertelt dat de tijd misschien kort is? Ik besloot alles vast te leggen. Niet omdat ik wilde aftellen, maar omdat ik het leven juist wilde vasthouden. Bewuster dan…
-
Sinds ik in een WhatsApp-groep zit met lotgenoten, merk ik hoeveel steun en waarde het geeft om ervaringen met elkaar te delen. Je kunt er ontzettend veel informatie verzamelen, maar vooral ook herkenning vinden. Mensen begrijpen precies waar je doorheen gaan, zonder dat je alles hoeft uit te leggen. Wat ik zelf heel fijn vond…
-
Soms denk je dat je de angst een beetje hebt leren kennen. Niet dat hij weg is, maar dat hij zachter is geworden. Dat hij niet meer elke minuut van de dag naast je loopt. Je leert weer lachen zonder meteen schuldgevoel te voelen. Je maakt plannen. Je geniet van een kop koffie in de…
-
Gisteren gebeurde iets kleins, maar het bleef de hele dag in mijn hoofd hangen. Er staat een belafspraak gepland. Ik wacht op uitleg, op duidelijkheid en op iemand die mij kan vertellen wat er nu precies speelt. Maar via het dossier van mijn huisarts zag ik al wat er besproken was. Het dossier was doorgestuurd…
-
De thermostaat van ons lichaam bevindt zich in de hypothalamus, een klein gebied diep in de hersenen. Dit regelcentrum zorgt er normaal gesproken voor dat onze kerntemperatuur rond de 37 °C blijft. De meeste mensen hoeven daar nooit over na te denken; hun lichaam regelt dat vanzelf. Bij mij is dat anders. Door mijn ongeneeslijke…
-
Soms denk ik dat ongeneeslijk ziek zijn en in de overgang zijn meer gemeen hebben dan je op het eerste gezicht zou denken. Nee, ik vergelijk de ernst van beide situaties niet. Maar wel het gevoel dat je lichaam plotseling zijn eigen leven lijkt te leiden. Wekenlang kan het redelijk gaan. Ik heb wat energie,…
-
Toen ik begon bij Siena Centrum voor kunstzinnige dagbesteding en vaktherapie, merkte ik iets wat me diep raakte:ik was weer onder de mensen. Niet zomaar mensen om me heen, maar mensen bij wie ik mezelf mocht zijn. Mensen die begrijpen hoe het leven soms kan voelen, zonder dat alles uitgelegd hoeft te worden. Na een tijd…
-
Soms kijk ik naar mijn man en vraag ik me af hoe ik ooit zoveel geluk heb kunnen hebben in één mens. In deze periode van ziek zijn staat hij dag en nacht voor me klaar.Geen vraag is hem teveel. Geen nacht te lang. Geen zorg te zwaar.Hij draagt mee, voelt mee, vecht mee. En…
-
Soms duurt wachten eindeloos, zeker als het gaat om iets dat zoveel invloed heeft op je dagelijks leven. In november diende ik via de WMO mijn aanvraag in voor een traplift. Niet zomaar een hulpmiddel, maar iets wat voor mij het verschil betekent tussen uitgeput raken en mijn energie kunnen bewaren voor de dingen die…
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 