Soms duurt wachten eindeloos, zeker als het gaat om iets dat zoveel invloed heeft op je dagelijks leven. In november diende ik via de WMO mijn aanvraag in voor een traplift. Niet zomaar een hulpmiddel, maar iets wat voor mij het verschil betekent tussen uitgeput raken en mijn energie kunnen bewaren voor de dingen die er echt toe doen.
Gisteren was het eindelijk zover: mijn traplift werd geplaatst.
Ik noem haar mijn droomvlucht.
Voor veel mensen is een trap gewoon een trap. Voor mij was het elke dag opnieuw een confrontatie met mijn grenzen. Elke trede kostte energie die ik door mijn ongeneeslijke gezondheid maar beperkt heb. Energie die ik liever besteed aan leven, aan genieten van kleine momenten, aan er gewoon kunnen zijn.
De afgelopen maanden vroegen om geduld. Wachten op beoordelingen, gesprekken, goedkeuringen en uiteindelijk de plaatsing. Soms voelde het zwaar en frustrerend, omdat je weet hoe hard je iets nodig hebt, maar je afhankelijk bent van processen die tijd kosten.
En toch… gisteren voelde als een overwinning.
Toen de traplift eenmaal hing, voelde ik niet alleen opluchting, maar vooral dankbaarheid. Dankbaar dat ik dit nog mag meemaken. Dankbaar dat er hulp bestaat die het dagelijks leven net wat lichter maakt. Dankbaar dat ik, ondanks alles, nog steeds mag ervaren dat er oplossingen zijn die kwaliteit van leven teruggeven.
Een traplift klinkt misschien als iets praktisch. Maar voor mij betekent het vrijheid. Rust. Zelfstandigheid. En misschien nog wel het belangrijkste: een stukje waardigheid.
Mijn droomvlucht.
Soms zit geluk niet in grote dingen, maar in iets ogenschijnlijk kleins, zoals veilig en zonder uitputting naar boven kunnen gaan.
En geloof me… dat voelt als vliegen.
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie