Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Soms kijk ik naar mijn man en vraag ik me af hoe ik ooit zoveel geluk heb kunnen hebben in één mens.

In deze periode van ziek zijn staat hij dag en nacht voor me klaar.
Geen vraag is hem teveel. Geen nacht te lang. Geen zorg te zwaar.
Hij draagt mee, voelt mee, vecht mee.

En juist dat raakt me diep.

Want achter al zijn zorg zit ook iets anders verstopt: angst.
Angst om me kwijt te raken. Angst om me los te laten. Angst om niet genoeg te kunnen doen.

Ik begrijp dat. Echt.

Maar soms voelt al die liefde ook benauwend.
Alsof ik even geen ruimte meer voel om gewoon “ik” te zijn.
Niet omdat hij iets verkeerd doet, integendeel maar omdat ziekte niet alleen een lichaam raakt. Het raakt ook een relatie, vrijheid, emoties en balans.

Dat maakt het soms ingewikkeld.
Dankbaarheid en beklemming kunnen blijkbaar tegelijk bestaan.

Toch overheerst één gevoel boven alles: trots.

Trots op de man die naast me blijft staan wanneer het leven niet makkelijk is.
Trots op zijn geduld. Zijn kracht. Zijn trouw.
En trots op ons, omdat liefde soms juist zichtbaar wordt in de kleinste dingen: een hand vasthouden, een glas water brengen, wakker blijven terwijl de ander slaapt.

Ziekte verandert veel.
Maar één ding weet ik zeker: echte liefde zit niet alleen in mooie woorden, maar in er elke dag opnieuw zijn voor elkaar.

En dat doet hij.
Altijd.