Soms denk je dat je de angst een beetje hebt leren kennen.
Niet dat hij weg is, maar dat hij zachter is geworden. Dat hij niet meer elke minuut van de dag naast je loopt. Je leert weer lachen zonder meteen schuldgevoel te voelen. Je maakt plannen. Je geniet van een kop koffie in de zon. Je voelt je, al is het maar heel even, gewoon mens.
En dan gaat de telefoon.
Of je ziet een uitslag.
Of je hoort de woorden: “We hebben toch een verdacht plekje gezien.”
En ineens is alles weer anders.
Maandag mag ik naar de oncologische radiologie. Er is een nieuw plekje gevonden in mijn hoofd. Gelukkig is er ook meteen iets anders gezegd: het is behandelbaar met bestralingen. Dat woord behandelbaar is een anker waar ik me aan vast probeer te houden. Maar eerlijk is eerlijk… de angst hoort dat woord soms helemaal niet. Die hoort alleen: er is iets nieuws.
Mijn hoofd schiet direct weer alle kanten op. Alsof mijn lichaam alle rust die ik de afgelopen tijd voorzichtig had opgebouwd, in één klap vergeet.
En toch…
Als ik teruglees wat ik een tijdje geleden schreef, besef ik dat die woorden vandaag misschien wel net zo hard voor mezelf bedoeld zijn.
Ik hoef niet te kiezen tussen hoop en angst.
Ik mag bang zijn voor maandag.
Ik mag verdriet voelen omdat er weer iets is gevonden.
En ik mag tegelijkertijd dankbaar zijn dat er een behandeling mogelijk is.
Die twee sluiten elkaar niet uit.
Ik merk dat mijn leven inmiddels niet meer draait om wachten op een dag zonder angst. Misschien komt die dag nooit meer. Maar er zijn wél dagen waarop de angst niet alles bepaalt. Dagen waarop ik ondanks alles nog kan genieten van een knuffel, een gesprek, een wandeling of een lach.
Misschien is moed ook niet dat je nergens meer bang voor bent.
Misschien is moed simpelweg blijven opstaan, ook als je hart bonst. Blijven ademen als je hoofd overuren maakt. En blijven geloven dat er, zelfs midden in de onzekerheid, nog momenten zijn die het leven de moeite waard maken.
Maandag weet ik meer.Vandaag weet ik alleen dit: Ik ben bang. Ik ben hoopvol.
Ik leef. En voor vandaag… is dat genoeg.
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie