Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Aankomende september is het drie jaar geleden dat ik mijn diagnose kreeg. Er werd gesproken over drie tot zes maanden. Hoe leef je verder als iemand je vertelt dat de tijd misschien kort is?

Ik besloot alles vast te leggen. Niet omdat ik wilde aftellen, maar omdat ik het leven juist wilde vasthouden. Bewuster dan ooit.

Mensen zeggen weleens: “Ik stuur je een bloemetje.” Dan glimlach ik. Want ik heb niets met boeketten. Bloemen horen voor mij in een tuin. Daar waar ze groeien, bewegen met de wind en elk seizoen opnieuw laten zien hoe krachtig het leven is.

Geef mij maar ballonnen, slingers en een berg confetti. Niet omdat alles altijd mooi is, maar omdat elk moment dat er wél is, gevierd mag worden.

Vandaag gebeurde er iets bijzonders tijdens de dagbeleving.

We gingen elkaars silhouet schilderen met aquarel. Niet kijken naar details, maar schilderen vanuit gevoel. Toen ik mijn schilderij zag, was ik even stil.

“Het lijkt wel een glazen bol,” zei ik.

Niet omdat er een glazen bol op het papier staat, maar omdat de schilder mij pas kort kent. Toch wist hij iets vast te leggen wat ik zelf moeilijk onder woorden kan brengen. Hij schilderde niet alleen mijn silhouet; hij schilderde mijn gevoel.

Alsof hij dwars door mij heen keek.

Dat is de kracht van kunst.

Kunst laat niet altijd zien wat zichtbaar is. Soms laat het zien wat gevoeld wordt.

Ik was er echt perplex van. Niet omdat het zo mooi geschilderd was – al vind ik dat ook – maar omdat ik mezelf erin herkende. De kwetsbaarheid. De zachtheid. Het licht. Alsof iemand zonder veel woorden zag wie ik werkelijk ben.

Na drie jaar besef ik dat mijn diagnose niet bepaalt wie ik ben.

Misschien heeft deze schilder mij wel iets laten zien wat ik zelf nog niet helemaal had gezien.

Dat ik transparanter ben geworden.

Dat ik minder verberg.

Dat ik steeds meer durf te laten zien wie ik werkelijk ben.

En misschien is dát wel de mooiste kunst.

Niet wat er op papier staat.

Maar wat het zichtbaar maakt.