Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Sommige afleveringen van een Netflix-serie kijk je gewoon lekker onderuitgezakt op de bank.

En sommige afleveringen zitten zo dicht op je eigen leven dat je liever even op pauze zou drukken.

Dit was er zo eentje.

De afgelopen weken draaide alles om één grote vraag: gaan we voor de bestraling of kiezen we voor een andere weg?

We hebben gesprekken gehad, geluisterd, vragen gesteld en vooral heel goed gekeken naar wat voor míj belangrijk is. Want natuurlijk wil je alles proberen wat mogelijk is. Maar er is ook een andere kant van het verhaal.

Wat als iets misschien technisch mogelijk is, maar de gevolgen ervoor zorgen dat mijn dagelijks leven behoorlijk verandert?

Wat heb ik dan gewonnen?

Voor ons werd steeds duidelijker dat bestraling in mijn situatie behoorlijk complex zou zijn. En dat de kans op flinke bijwerkingen groter kon zijn. Dat is geen keuze die je zomaar even maakt tussen twee afleveringen van je favoriete serie.

Dus hebben Geer en ik samen besloten:

Geen bestraling.

En ja… daar hoort dan natuurlijk meteen een volgende aflevering bij.

Een nieuwe chemokuur.

Niet omdat we zomaar voor de makkelijkste weg kiezen. Integendeel. We weten inmiddels maar al te goed wat een chemokuur met je kan doen. Ik heb mijn vorige zes kuren niet bepaald als een all-inclusive vakantie ervaren. 😂

Maar we kiezen voor wat voor ons het beste past bij het leven dat ik wil blijven leiden.

Een waardig leven.

Een leven waarin ik nog steeds mezelf kan zijn. Waarin ik naar de Dagbeleving kan, kan kliederen met verf en klei, naar de kapper kan, koffie kan drinken, kan wandelen, lachen, mopperen, series kijken, genieten van mijn gezin en natuurlijk Geer af en toe flink achter de broek kan zitten. 😉

Want uiteindelijk gaat het niet alleen om hoeveel tijd je hebt.

Het gaat ook om hoe je die tijd kunt beleven.

En misschien is dat wel het moeilijkste gedeelte van deze aflevering. We weten niet precies hoe het volgende seizoen eruit gaat zien. We weten alleen dat we samen deze keuze hebben gemaakt.

Geen paniek. Geen haast.

Eerst wachten op mijn eigen neuroloog, daarna kijken we hoe en wanneer de nieuwe behandeling gaat beginnen.

Dus voorlopig staat Netflix nog even op:

“Wordt vervolgd…”

De bestraling is uit het script verdwenen.

De chemokuur krijgt misschien een comeback.

En ik?

Ik ben er nog steeds.

Met Geer naast me, mijn koffie in mijn hand, mijn humor op scherp en een tumor die inmiddels toch echt moet weten dat hij met de verkeerde vrouw ruzie heeft gezocht. 😉

Want mijn verhaal is nog niet afgelopen.
Dit is gewoon de volgende aflevering.

En zoals altijd geldt:

Wat blijft is liefde. Punt. ❤️