Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Soms denk ik dat ongeneeslijk ziek zijn en in de overgang zijn meer gemeen hebben dan je op het eerste gezicht zou denken.

Nee, ik vergelijk de ernst van beide situaties niet. Maar wel het gevoel dat je lichaam plotseling zijn eigen leven lijkt te leiden.

Wekenlang kan het redelijk gaan. Ik heb wat energie, de klachten zijn op de achtergrond aanwezig en ik durf zelfs voorzichtig plannen te maken. Dan denk ik: misschien blijft het even zo.

Maar mijn lichaam heeft vaak andere ideeën.

Pats boem💣

De klachten zijn terug. Vermoeidheid slaat toe, mijn energie verdwijnt en alles wat vanzelfsprekend leek, kost ineens weer moeite.

Met warme dagen merk ik dat misschien nog wel het sterkst.

Waar anderen genieten van de zon, raakt mijn lichaam volledig van slag. Mijn interne thermostaat lijkt niet meer te weten wat hij moet doen. Ik krijg het warm, raak uitgeput, voel onrust en merk dat klachten veel harder binnenkomen dan normaal.

Het is alsof mijn lichaam voortdurend probeert bij te sturen, maar de juiste stand niet meer kan vinden.

Juist daarin herken ik iets van wat veel vrouwen in de overgang beschrijven. Die opvliegers, dat nachtzweten, dat gevoel dat je lichaam niet meer reageert zoals je gewend was. Het besef dat je niet altijd kunt voorspellen hoe je je over een uur zult voelen.

De onvoorspelbaarheid is misschien wel het moeilijkste.

Niet weten wanneer een slechte dag zich aandient. Niet weten hoeveel energie er morgen zal zijn. Plannen maken met een voorbehoud. Altijd rekening houden met het feit dat je lichaam op het laatste moment kan besluiten dat het anders loopt.

Toch probeer ik niet alleen naar de moeilijke dagen te kijken.

Juist omdat ik weet hoe snel alles kan veranderen, geniet ik bewuster van de momenten waarop het wel goed gaat. Een gesprek, een wandeling, een kop koffie in de schaduw of gewoon een dag waarop mijn lichaam een beetje meewerkt.

Ik heb geleerd dat accepteren niet hetzelfde is als opgeven.

Het betekent dat ik luister naar wat mijn lichaam aangeeft. Dat ik rust neem als dat nodig is. Dat ik de schaduw opzoek als de warmte te veel wordt. En dat ik mezelf niet kwalijk neem dat ik niet alles meer kan wat ik vroeger deed.

Mijn lichaam en ik zijn niet altijd de beste vrienden.

Maar we moeten het wel samen doen.

Ook op dagen waarop de thermostaat weer eens besluit zijn eigen plan te trekken.