Het is vandaag wereldkankerdag, en sommige woorden of teksten klopt niet voor mij. Ben nogal een flapuit, maar bedoel het absoluut goed!! Dit is mijn versie…..
Ik ben geen vechter.
Ik ben ziek.
En dat is genoeg.
Ik las het boek van Eva Kroot. Zij overleed jong aan longkanker en zei wat ik zelf voel: ziek zijn is geen strijd. Diegene die dat wel zo vinden, ga ik op ze poepen zei ze….
Sinds september 2023 kreeg ik zelf de diagnose hersenkanker.
Overal hoor ik: je moet vechten, je bent een strijder, blijf sterk.
Lief bedoeld. Maar het klopt niet voor mij.
Ik vecht niet.
Mijn lichaam is geen slagveld.
Mijn tumor is geen vijand.
Het overkomt me. Punt.
Dat hele oorlogsverhaal legt een zware last.
Alsof wie sterft, heeft verloren.
Alsof het afhangt van hoe hard je je best doet.
Dat is niet waar.
Wat ik wél doe, elke dag:
Ik leef met mijn ziekte.
Ik ga naar afspraken, onderga scans, wacht op uitslagen.
Ik hoop. Ik ben bang. Ik lach. Ik huil.
Dat vraagt geen strijdlust.
Dat vraagt moed.
Sommigen halen kracht uit vechten. Dat mag.
Maar dit is mijn taal.
Ik hoef geen krijger te zijn.
Ik hoef niets te winnen.
Als ik ooit sterf aan deze ziekte, dan heb ik niet verloren.
Dan is mijn lichaam iets niet meer aan het dragen.
Dat is geen nederlaag. Dat is realiteit.
Ziek zijn vraagt moed.
Geen strijdlust.
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie