Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Toen ik voor het eerst het woord reservetijd hoorde in de context van ongeneeslijk ziek zijn, bleef het hangen. Het klonk zo dubbel. Aan de ene kant troostend: er is nog tijd. Aan de andere kant confronterend: die tijd is niet vanzelfsprekend meer. Het is een term die je even stil doet staan.

In het voetbal kennen we het woord allemaal. Na de officiële speeltijd komen er nog een paar minuten bij. Die minuten voelen spannend, intens. Alles wat er gebeurt, telt zwaarder mee. En precies zo lijkt het als je ziek bent en weet dat je leven eindig is: ineens krijgt elke dag meer gewicht.

Voor de buitenwereld is reservetijd misschien een neutrale uitdrukking. Maar voor iemand die het zelf beleeft, voelt het vaak anders. Het kan een zegen zijn – want je hebt nog momenten die je kunt koesteren. Het kan ook een last zijn – want het drukt je steeds weer met je neus op de klok.

Wat mij raakt, is dat mensen die in reservetijd leven vaak een enorme helderheid krijgen. Alsof alles overbodigs wegvalt. Geen uitstel meer, geen “ooit nog eens”, maar leven in het hier en nu. Een kop koffie in de ochtendzon, een gesprek dat er echt toe doet, een hand die je vasthoudt: dát wordt belangrijk.

Misschien is reservetijd dus niet alleen iets voor mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Misschien is het een spiegel voor ons allemaal. Want eerlijk: wie van ons weet nou echt hoe lang de wedstrijd nog duurt?

Misschien is dat uiteindelijk de les van reservetijd: dat het geen “laatste restje” is, maar pure rijkdom. Geen minuten die aftellen, maar momenten die optellen. En misschien leven we allemaal in reservetijd, alleen beseffen we het niet altijd. Elke dag die je wakker wordt, is extra tijd. En de vraag is niet hoeveel we er nog krijgen, maar hoe vol we ze durven leven….

Reservetijd-Gedicht

De klok tikt zacht, maar elke slag

wordt zwaarder, voller, rijker.

Geen vanzelfsprekende morgen meer,

maar een vandaag dat helder schittert.

Een lach, een hand, een zonnestraal,

ze wegen nu als goud.

Wat ooit gewoon voorbij kon gaan,

is plotseling van onschatbare waarde.

Reservetijd… het klinkt beperkt,

maar is misschien juist overvloed.

Geen minuten die aftellen,

maar momenten die optellen.

En wie goed luistert, hoort misschien:

we leven allemaal in reservetijd.

Alleen vergeten wij te vaak

hoe kostbaar elke dag ons is gegeven.