Vandaag is het 33 jaar geleden dat mijn broertje overleed aan een hersentumor. Hij was pas 17 jaar oud. Een leeftijd waarop het leven eigenlijk nog maar net begint. En toch werd zijn leven zo abrupt afgebroken.
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet even aan hem denk. Soms heel bewust, soms bijna ongemerkt, in een flits van een herinnering, een liedje, een geur of een situatie. Het zijn kleine momenten waarin hij weer even dichtbij is.
Mijn broertje was meer dan alleen zijn ziekte. Hij was een jongen met dromen, humor, en een eigen manier van zijn doen. Ik herinner me zijn lach, de manier waarop hij soms koppig kon zijn, en hoe hij tegelijkertijd zoveel warmte uitstraalde. Die herinneringen draag ik als een kostbaar bezit met me mee.
De periode van zijn ziekte en het verlies was zwaar, maar heeft me ook gevormd. Het leerde me hoe kwetsbaar het leven is, maar ook hoe sterk liefde kan zijn. Want hoewel hij er fysiek niet meer is, leeft hij op zoveel manieren voort. In mijn gedachten, in verhalen die we delen, en in het gemis dat tegelijk ook een bewijs van liefde is.
Na 33 jaar voelt het soms nog steeds als gisteren, en tegelijk als een eeuwigheid. Het gemis verandert, maar verdwijnt nooit. Het krijgt andere vormen: van rauw verdriet naar stille aanwezigheid. Zijn plek in mijn leven blijft onvervangbaar.
Vandaag sta ik even stil. Bij hem, bij wie hij was, en bij alles wat hij voor mij betekent. Mijn broertje , die maar 17 mocht worden, maar voor altijd bij mij blijft.
Altijd dichtbij
In stilte draag ik jouw bestaan,
een glimlach die nooit is weggegaan.
Geen jaren tellen ons ooit uiteen,
want in mijn hart blijf jij er steeds bij staan.
Manuela
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie