Soms lijkt het leven een aaneenschakeling van lessen. Niet de zachte, inspirerende lessen uit een zelfhulpboek, maar de rauwe, onverwachte levenslessen die je keihard raken.
Een scheiding. Familierelaties die breken of veranderen. Ziekte van Manlief klaplongen.
En dan uiteindelijk die ene klap die alles op z’n kop zet: een ongeneeslijke diagnose.
En toch… zit ik nu lekkerder in m’n vel dan ooit. Niet omdat mijn leven makkelijker is geworden. Integendeel. Maar omdat ik ben gestopt met vechten tegen wat is.
Ik wil in deze blog delen hoe ik hier ben gekomen. Niet om te inspireren, maar om echt te zijn. Want soms ligt kracht niet in controle, maar in overgave.
De opeenstapeling van gebeurtenissen
Sommige mensen krijgen in hun leven een paar tegenslagen. Een scheve rug, een keer flink liefdesverdriet, een kapotte vaatwasser. Prima. Hoort erbij.
Bij mij leek het meer op een soort spirituele bootcamp. Het begon met een scheiding — en geloof me, dat voelde alsof ik uit m’n eigen leven werd gezet. Daarna kwam de familiedynamiek die meer weg had van een Griekse tragedie dan een gezellige kerstbrunch.
En alsof dat allemaal nog niet genoeg innerlijke groei opleverde, kwam de fysieke ellende om de hoek kijken. Ziekte van manlief. Eerst een beetje. Toen een beetje meer. En uiteindelijk mijn bom: ongeneeslijk ziek.
Op een gegeven moment dacht ik echt:
“Oké universum, ik snap het. Ik hoef niet alles te leren, hoor. Geef ook eens wat door aan de buren.”
Maar zo werkt het blijkbaar niet.
Wat ik merkte, is dat elke gebeurtenis als een laagje afpellen was. Alsof het leven tegen me zei:
“Al die maskers, die rollen, die verwachtingen — hup, af ermee.”
En eerlijk? Dat doet pijn. Maar het maakte me ook rauw eerlijk. En uiteindelijk… vrijer.
Het keerpunt – of hoe ik stopte met vechten en begon met leven
Er kwam geen magisch moment. Geen regenboog. Geen engel aan m’n bed (al zou dat best gezellig geweest zijn).
Het keerpunt kwam eerder als een soort zacht fluisteren van binnen:
“En nu?”
Niet boos. Niet zielig. Gewoon… stil. Vooral positief blijven en veel humor.
Ik was moe van het vechten. Moe van het proberen te fixen wat niet te fixen valt. Moe van het verhaal in mijn hoofd dat zei:
“Als je maar hard genoeg je best doet, komt het allemaal goed.”
Nou, spoiler: dat verhaal klopt niet. Soms komt het niet goed. En toch… kan het dan nog steeds goed zijn.
Het was ergens tussen een huilbui en een kop koffie dat het besef kwam:
Misschien gaat het er niet om dat ik alles overleef, maar dat ik het écht leef.
En gek genoeg: sinds ik stopte met mijn leven als project te behandelen, begon ik me lichter te voelen.
Alsof het leven zei: “Eindelijk, je laat me meedragen.”
Ongeneeslijk ziek — en toch voluit leven
Er is geen draaiboek voor het moment dat je hoort: “Je bent ongeneeslijk ziek.”
Geen brochure. Geen playlist. Geen spirituele checklist van ‘hoe om te gaan met sterfelijkheid zonder je volledige shit te verliezen’. Alleen stilte.
En dan die blik in de ogen van de arts, die je leven in tweeën breekt: ervoor en erna.
Na die eerste stilte, de tranen en de paniek, gebeurde er iets onverwachts: er kwam… ruimte.
Ruimte om écht te leven. Om ‘nee’ te zeggen tegen onzin.
Om te lachen om dingen waar ik vroeger stress van kreeg.
Om de geur van koffie, een vogel op het balkon, een zonnestraal op mijn gezicht te vieren alsof het wonderen zijn.
Sinds ik weet dat mijn tijd beperkt is, voel ik me meer levend dan ooit.
Alsof alles in HD is.
Ik ben niet meer bang om te leven. Sterker nog: ik leef met meer overgave dan ooit.
Niet omdat ik wil ontsnappen aan de realiteit, maar omdat ik er eindelijk echt in durf te staan.
Hoe ik nu in het leven sta
Ik leef zachter. Dieper. Niet alsof elke dag een feestje is, maar wel alsof elke dag waardevol is — precies zoals die komt.
Ik hoef niet meer alles te begrijpen of controleren.
Ik hoef me niet beter voor te doen dan ik me voel.
Soms is kracht: stil zijn. Soms is vrijheid: niets doen.
Ik leef niet alsof er geen tijd meer is.
Ik leef juist omdat er nu nog tijd is.
En die tijd vul ik met echtheid. Met voelen. Met lachen. Met vertragen.
Soms zit ik gewoon met een dekentje op me stoel, koffie in de hand, en denk ik: “Dit is het. Dit is genoeg.”
Ik voel me verbonden met iets groters dan mezelf. Noem het de ziel, het universum, liefde.
Ik stel minder vragen. Ik vertrouw meer.
Ik ben niet bezig met wat had kunnen zijn.
Ik ben hier.
En eerlijk? Hier is eigenlijk best een mooie plek.
Wat ik wil meegeven
Je hoeft geen diagnose te krijgen om te ontwaken.
Je hoeft geen burn-out, scheiding of crisis om te kiezen voor het leven.
Je mag nu al zeggen:
“Ik ben hier. En dat is genoeg.”
Wees zacht voor jezelf. Wees trouw aan je gevoel.
Zeg wat je te zeggen hebt.
Leef alsof je leven belangrijk is — want dat is het ook.
En stel het niet uit.
Niet je liefde. Niet je dankbaarheid. Niet je plezier.
Want het mooiste moment om te leven…
is precies nu.
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie