Sinds kort ben ik gestart met dagbesteding via de WMO. Mijn partner noemt het gekscherend “volwassen BSO”, en eerlijk… daar moest ik eerst wel om lachen. Maar inmiddels weet ik: het is zóveel meer dan dat.
Ik ben nu twee keer geweest, en wat me misschien nog wel het meest verraste, is hoe snel het vertrouwd voelde. Alsof ik ergens binnenkwam waar ik eigenlijk al langer thuishoorde.
Het begint zelfs al met de reis ernaartoe. Of ik nu met de taxi ga of in een busje zit, het is gezellig. Je ontmoet mensen, maakt een praatje, en voor je het weet begint je dag al met een glimlach.
En dan de dagbesteding zelf… De sfeer is warm, open en oprecht. Geen oordeel, geen druk — gewoon mensen die er mogen zijn zoals ze zijn. Ik heb al mooie gesprekken gehad, gelachen, en vooral: me verbonden gevoeld.
Wat me het meest raakt, is het gevoel dat ik weer meedoe. Dat ik er weer bij hoor. Dat ik onderdeel ben van iets. Dat had ik misschien nog wel meer gemist dan ik zelf doorhad.
Iedereen daar heeft zijn eigen verhaal, en juist dat maakt het zo bijzonder. Het zijn stuk voor stuk mooie mensen, elk op hun eigen manier.
Ik kijk nu al uit naar de volgende keer. En als iemand mij nu vraagt wat dagbesteding voor mij is, dan zeg ik: het is een plek waar je jezelf weer een beetje terugvindt.
En misschien… ook wel een beetje opnieuw ontdekt.
Wordt vervolgd.
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie