Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Vandaag is het 2,5 jaar geleden dat ik de diagnose hersenkanker kreeg.

Een moment dat mijn leven compleet op zijn kop zette.

Daarvoor was ik altijd een bezige bij. Altijd bezig, altijd onderweg. Mijn werk was mijn passie en mijn dagen zaten vol. Ik stond volop in het leven en had eigenlijk altijd een lach op mijn gezicht.

En toen stond ineens alles stil.

Werk viel weg. Plannen verdwenen. Dingen die eerst zo vanzelfsprekend waren, werden ineens onzeker. Soms voelde het alsof de wereld gewoon doorging, terwijl mijn eigen leven even pauze had gedrukt.

Wat me misschien nog wel het meest raakte, was hoe sommige dingen langzaam vervaagden. Niet alleen mijn werk, maar ook contacten en het beeld dat ik had van mijn toekomst.

Maar ondanks alles is er iets dat is gebleven: dankbaarheid.

Dankbaar dat ik er vandaag nog ben. Dat ik elke dag opnieuw wakker mag worden. Ik heb geleerd dat elke dag er één is… en dat er in elke dag wel iets moois zit.

Soms groot.

Soms heel klein.

2,5 jaar later ben ik er nog.

En daar ben ik dankbaar voor.

Elke dag is er één. En in elke dag zit iets moois.