Afgelopen 22 december had ik weer een MRI-controle. Zo’n dag waar je weken naartoe leeft, terwijl je hem tegelijk het liefst zo ver mogelijk wegduwt. Want wachten op uitslagen blijft iets heel spannends.
Ik was ontzettend nieuwsgierig. En ja, ook bang.
Wat zou het laten zien? Is er iets veranderd?
In de MRI-buis ligt je lichaam stil, maar in je hoofd gebeurt van alles. Gedachten die komen en gaan, hoop en onzekerheid die naast elkaar bestaan.
Ik heb binnenkort, op 31 december, nog een afspraak bij de neuroloog om alles te bespreken. Maar uit pure nieuwsgierigheid – en misschien ook omdat wachten zo moeilijk is – heb ik alvast in mijn dossier gekeken.
En daar stond het.
Wonder boven wonder: mijn hersenkanker is stabiel.
Een woord dat misschien klein klinkt, maar voor mij enorm voelt. Stabiel betekent dat er geen verslechtering te zien is. Geen nieuwe veranderingen. Even geen slecht nieuws.
Ik voelde opluchting. Dankbaarheid. Emotie.
En ook vermoeidheid. Want leven met onzekerheid vraagt veel, elke keer opnieuw.
Ik weet dat “stabiel” geen eindpunt is. Maar het is wel een moment. Een pauze. Een ademhaling.
Vandaag sta ik stil.
Bij mijn lichaam dat doet wat het kan.
Bij mijn hart dat blijft voelen en hopen.
Bij het leven dat, ondanks alles, doorgaat.
En dat is genoeg. Voor nu.
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie