Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Iedereen is weleens moe. Een drukke werkdag, slecht geslapen, veel aan je hoofd en moeheid hoort bij het leven. Een nacht goed slapen en je voelt je meestal weer opgeladen.

Maar er is ook een andere vorm van moe zijn. Een vorm die dieper gaat, die niet weggaat met een dutje en die niet te vergelijken is met gewone slaperigheid. Dit heet vermoeidheid, of zoals veel mensen het ervaren na ziekte of chemotherapie.

Gewone moeheid: je batterij is leeg

Gewone moeheid voelt logisch. Je lichaam heeft duidelijk iets gedaan: gewerkt, gelopen, gedacht, gepiekerd. Je batterij is leeg en heeft oplaadtijd nodig.
Je kruipt in bed, slaapt, rust uit en meestal is de energie de volgende dag weer terug.

Vermoeidheid: je batterij áárdt niet meer goed op

Vermoeidheid is anders. Het is geen slaperigheid. Je hoeft niet per se naar bed, maar je kunt ook niet verder.
Het is alsof je lichaam zegt: “Stop. Meer gaat er niet uit.”

Je kunt wakker zijn en tóch het gevoel hebben dat je door zand loopt. Dat je hoofd niet scherp wil worden. Dat zelfs simpele dingen douchen, een gesprek voeren, de boodschappen doen aanvoelen alsof je een marathon moet lopen.

Voor veel mensen die chemotherapie hebben gehad, is dit een herkenbare strijd. De behandeling is voorbij, de ziekte misschien onder controle, maar het lijf werkt nog niet zoals het vroeger deed. Het lijkt alsof de energie die ooit vanzelfsprekend was, nu met moeite moet worden verdeeld.

Het onzichtbare gewicht

Wat vermoeidheid lastig maakt, is dat het onzichtbaar is. Van buiten zie je niets.
Je hoort soms dingen als:
“Maar je ziet er goed uit!”
“Ga anders even slapen.”
“Misschien moet je gewoon meer bewegen.”