Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Sinds ik ongeneeslijk ziek ben, zijn onze koffiemomenten in de woonkamer veranderd in een soort combinatie van relatietherapie, levensbeschouwing en stand-up comedy.

Ja, het leven is heftig maar koffie en humor zijn bij ons blijkbaar een medisch verantwoord behandelplan.

Laatst hadden we het over “later”, voor het geval mijn gezondheid achteruitgaat. Ik zei heel praktisch

“Dan nemen we gewoon iemand in huis. Verpleging, deskundig, iemand die weet wat ’ie doet.”

Waarop hij, zonder na te denken, er meteen overheen kwam:

“Natuurlijk niet! Ik ga jou verzorgen. M’n baas heeft maar pech. Ik stop direct. Sorry baas.”

En daar zat ik dan.

Eerst verbaasd, daarna ontroerd… en toen dacht ik:

Hij? Verpleger?

Deze man die nog geen pleister recht kan plakken zonder dat hij halverwege begint te twijfelen of het misschien tóch ducttape moet worden?

Maar goed, de liefde maakt blind. En blijkbaar ook doof voor logica.

We hebben er hard om gelachen. Vooral toen hij eraan toevoegde:

“Ach, hoe moeilijk kan het zijn? Ik til je wel, en anders rollen we je gewoon ergens heen.”

Kijk. Dáár heb je ons: liefdevol, praktisch, en soms zo donker in onze grapjes dat het licht spontaan uitgaat.

Maar eerlijk? Het is precies die humor die het leven hier draaglijk maakt.

We kunnen huilen, we kunnen lachen, en vaak doen we het tegelijk.

En elke keer als hij zegt dat hij zijn baan opgeeft om voor me te zorgen, voel ik weer hetzelfde:

Wat een man. En wat een gek. Maar wel míjn gek.