Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat ik begon aan mijn chemotherapie. Negen

maanden lang stond mijn leven stil, maar ondertussen leerde ik wat veerkracht écht

betekent. De behandeling is voorbij, maar de nasleep draag ik nog elke dag met me mee.

Toch probeer ik niet alleen te kijken naar wat ik verloren heb, maar ook naar wat ik

gewonnen heb. Dit is mijn verhaal over vallen, opstaan, en weer leren vliegen.

Negen maanden lang stond mijn leven in het teken van overleven. Het waren zware maanden,

maar ook maanden waarin ik ontdekte hoeveel veerkracht er eigenlijk in me zat. De eerste

vijf kuren gingen, hoe gek het ook klinkt, nog redelijk. Natuurlijk was het zwaar, maar ik

kon het aan. Tot die laatste kuur kwam… goeie God. Als ik die als eerste had gehad, dan

had ik me er misschien al snel bij neergelegd. Zo heftig was die. Toch kwam ik erdoorheen niet omdat het makkelijk was, maar omdat ik het moest. En omdat ergens diep

vanbinnen die kracht zat die je pas leert kennen als je geen keuze meer hebt. In juli 2024

was ik klaar. Dat moment voelde als een bevrijding, maar ook als een leegte. Iedereen zei:

“Wat fijn dat het voorbij is!”en ja, dat is het ook. Alleen wat weinig mensen weten,

is dat het daarna pas écht begint. De restverschijnselen zijn iets waar ik nog elke dag mee te

maken heb. Minder concentratie, vergeetachtigheid, snel boos worden, zenuwpijn,

vermoeidheid en vooral: overprikkeling. Mijn lichaam en hoofd zijn niet meer wat ze

waren. Dat is moeilijk te accepteren, vooral op dagen dat ik wíl maar gewoon niet kán.

Toch probeer ik niet alleen te kijken naar wat ik verloren heb, maar ook naar wat ik geleerd

heb. Ik weet nu hoe sterk ik ben. Hoe belangrijk rust is. Hoeveel liefde en steun kunnen

betekenen. En dat elke dag waarop ik me een beetje beter voel, er één is om dankbaar voor

te zijn. De chemo is al lang voorbij, maar de gevolgen draag ik nog steeds met me mee.

Soms met pijn, soms met trots. Maar altijd met de wetenschap dat ik dit heb doorstaan

en dat is iets wat niemand me ooit meer afneemt.