Soms komt er een moment in je leven waarop alles verandert. Voor mij was dat het moment dat ik te horen kreeg dat ik ongeneeslijk ziek ben. Het werk dat ik jarenlang met zoveel plezier, toewijding en liefde heb gedaan, moest ik loslaten. En nu ontvang ik een IVA-uitkering.
Maar ergens fluistert er soms een stemmetje: moet ik me daar niet voor schamen?
Mijn antwoord is: nee. Schaamte past niet bij liefde.
Wat ik gegeven heb, blijft bestaan
Jarenlang heb ik gewerkt met mijn hart. Alles wat ik heb bijgedragen — een glimlach, een helpende hand, de zorg waarmee ik mijn werk deed — dat verdwijnt niet. Het leeft voort in de mensen met wie ik werkte, in herinneringen, in wat we samen hebben neergezet.
Ziekte is geen keuze
Ongeneeslijk ziek worden is geen beslissing. Het is geen tekortschieten, geen gebrek aan inzet. Het is iets wat je overkomt. Een IVA-uitkering is geen stempel of last, maar een vangnet. Een zachte plek om te landen, omdat mijn lichaam niet meer kan wat mijn hart nog zo graag zou willen.
Mijn waarde blijft
Ook zonder mijn werk blijf ik dezelfde mens. Mijn liefde, mijn warmte, mijn aanwezigheid — ze zijn er nog steeds. Misschien in een andere vorm, misschien met meer rust, maar ze doen er nog altijd toe.
Geen schaamte, maar dankbaarheid
Daarom kies ik ervoor om niet te leven met schaamte. Ik kies voor trots. Voor dankbaarheid dat ik jarenlang met liefde heb mogen werken. En voor vertrouwen dat mijn waarde niet afhankelijk is van een baan, maar van wie ik ben.
💛 Werk kan stoppen, maar liefde raakt nooit uitgewerkt.
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie