Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Vanmorgen opende ik mijn mail.
Tussen nieuwsbrieven, reclame en afspraken stond er iets onverwachts:
een loonstrook. Voor de maand augustus.

Dat klinkt misschien als iets kleins.
Maar ik ben sinds juli uit dienst. Duurzaam arbeidsongeschikt.
En terwijl ik de pdf opende, wat uiteraard al niet ging. Voelde ik even het rouwrandje van mijn situatie opnieuw.

Het is zo’n moment waarop je beseft:
sommige dingen zijn niet meer zoals ze waren.
Niet meer elke maand dat kleine bewijs dat je werkt, bijdraagt, onderdeel bent van een groter geheel.
Een loonstrook is voor velen gewoon administratie maar voor mij was het ooit een bewijs van meedoen.

Ik werd er niet boos van.
Ik werd er niet verdrietig van.
Maar het raakte me wel.
Omdat het even de tijd terugdraaide naar hoe het was, en tegelijk benadrukte hoe het nu is.

Misschien heeft iemand op de administratie gewoon op de verkeerde knop gedrukt.
Misschien is het een systeem dat nog niet heeft geleerd dat ik ben uitgecheckt.
Misschien is het zelfs een onbedoeld afscheidscadeau.

Wat het ook was, het was een klein stil moment van rouw,
en tegelijk een herinnering dat het leven soms onverwachts in je inbox verschijnt,
met berichten die je niet had verwacht.

En toch, terwijl ik het scherm weer sloot, wist ik:
mijn verhaal gaat niet alleen over wat achter me ligt.
Het gaat ook over alles wat er nog komt, in vormen die ik nu misschien nog niet kan zien.
Er is meer dan loonstroken.
Er is nog zoveel leven om te ontvangen.

Manuela