Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Heb al vele malen aan de neuroloog gevraagd of het erfelijk kan zijn. Daar kan hij eigenlijk geen antwoord op geven. Over 17 daagjes is het 33 jaar geleden dat mijn broertje Richard overleed op 17 jarige leeftijd. Hij had een hersentumor in zijn hersenstam. Heb zelfs contact via me ouders om er achter te komen welke soort tumor hij had. In die tijd had hij zuster Riet in het Leyenburg maar er zijn geen gegevens meer. En me ouders ermee lastig vallen vond ik geen optie. Ook al is mijn korte termijn geheugen niet optimaal, weet ik nog als de dag van gisteren dat mijn broertje ziek werd. We scheelde 3 jaar en een maand, ik was in me puberteit. Dus was er niet zo mee bezig dat hij zo ernstig ziek was. Wat achteraf best wel heeft geknaagd ik gaf er echt geen aandacht aan. En ik was al geen makkelijk meisje. Deed alles wat ik zelf wilde luisteren was geen optie. Kan me voorstellen dat het voor me ouders verschrikkelijk was, althans daar kom je pas achter als je ouder wordt.

Het begon met hem met dubbel zien, hij was een hele goede voetballer hij had het ver kunnen schoppen. Maar helaas is dat er niet van gekomen. In die tijd had je het oogziekenhuis ze dachten aan een bril. Maar ze ogen werden nagekeken en binnen een aantal uur lag hij in het ziekenhuis. Ze hadden direct door dat hij een tumor had zo groot als een tennisbal. Hij werd ook direct geholpen en hebben ze 95% kunnen verwijderen en de rest met bestraling. Kreeg ook een drain om het vocht af te voeren. In die tijd had ik geen idee hoe ernstig dit was. Wat ik alleen begreep dat na een tijdje alles goed was. Dus het leven ging verder. Hij was tumorvrij alleen mij was nooit verteld dat het terug kan komen. Hij is verder gegaan met school en de voetbal. In de tussentijd ben ik vertrokken uit huis was geen doen om thuis te blijven. Daardoor werd de band wel sterker en sterker met me broertje. En plots was daar het nieuws dat het terug was. Ik was 20 en kwam bij hem langs en vergeet het nooit hij zei die behandelingen wil ik niet. Ik weet dat ik zei het is jou leven en doe wat jij wil. Kan me indenken dat me ouders dit niet prettig vonden. Sindsdien was mijn relatie met me ouders niet op en top. Ik snap nu dat ouders zo lang mogelijk willen vechten. Maar zo zag ik het niet. Ik had zoiets van laat de keuze aan hem. Hij zag het niet zitten. Na enige tijd merkte ik dat het slechter en slechter ging en kwam vaak genoeg langs of hij kwam bij mij langs. In die tijd kochten we ons eerste huis met me eerste partner. Ik was onderweg naar het huis om te gaan verven dat was 20 augustus 1992. Zat in tram 1 en ik hoorde steeds iemand in me hoofd roepen en keek steeds om me heen. Eenmaal in het huis begonnen met verven bleef die stem maar me naam roepen zo bizar. Heb de kwast weer schoon gemaakt en dacht ga richting me ouders. Ik werkte toen in het kurhaus in de garderobe van het casino en ik zo de nachtdienst hebben. Dacht even langs me broertje. Kwam de straat in lopen en zag me moeder buiten staan en schrok. Maar bleek dat me broertje al de gehele dag om mij riep toen viel het kwartje hij was diegene die me naam riep. Ben naast hem gaan zitten en hij begon over een treintje die achter het gordijn reed en hij zei ik wacht op het laatste wagonnetje. We hadden een fijn gesprek. Had ook gezegd stap in en we zien elkaar morgen wel. Ik moest gaan werken ook al wilde ik liever daar gebleven. Eenmaal op me werk waren er mensen ingelicht mocht er iets gebeuren dat ik afgelost kon worden. Weet dat ik de beveiliging van het kurhaus naar me toekwam dat ik me ouders moest bellen. Tja dan krijg je te horen dat hij was overleden en dat was voor mij bikkel hard maar ook een zucht van opluchting gelukkig maar een goede manier. Ik dacht hij heeft geen pijn meer. Ik werd overgenomen en ben er naar toegegaan. Hij lag in de woonkamer er waren al familie die me ouders ondersteunde. Wachten op de arts. Ik weet dat ik nog boos ben geworden ik had ook nog een 10 jarig jonger zusje en die sliep. Ik zei jullie moeten haar wakker maken het kan niet zo zijn als ze wakker word en hij ligt niet meer beneden in ze bed. Volgens mij hebben we haar wakker gemaakt.

Wachtend op de schouwarts, die kwam en ging hem onderzoeken. `Daarna was hij klaar en toen barste de bom bij mij. Het eerste wat hij zei mag ik even me handen wassen!! Nu achteraf begreep ik dat het normaal is dat de arts zijn handen wast en dan iedereen condoleert. Maar ik weet dat ik zei hallo het is niet besmettelijk hoor. Dat ben ik….

Toen kwam diegene die me broertje gingen wassen en aankleden, die waren zo onder de indruk omdat je totaal niet zag hoe ziek hij was geweest. Heel veel mensen vonden mij raar omdat ik zo opgelucht was. Hij had voor mijn idee geen pijn meer en had het nu beter. Dat gaf mij zoveel rust.

Pas jaren later kwam bij mij pas de klap!! Maar dat is een lang verhaal. Er gaat eigenlijk geen dag voorbij dat hij door me hoofd schiet. Kan wel bijna 33 jaar geleden zijn maar het lijkt op de dag van gisteren.

Daarom de vraag zou het erfelijk kunnen zijn, het verhaal is wat uitgebreider geworden. Maar het geeft mij een wonderlijk goed gevoel om over hem te schrijven…….