Eenmaal in het ziekenhuis, was elke verpleger en of verpleegster verbaasd waarom lig je hier. Ik vertelde wat ik te horen had gekregen want er was totaal niks aan me te zien. Ik lag daar voor meerdere onderzoeken en scans te maken. Heb er niet lang gelegen.
Maar de uitkomsten waren niet gunstig en mocht ik naar huis in afwachting voor een biopsie uit me hoofd om te kijken of er een levensverlengende chemotherapie beschikbaar was. Gelukkig kon ik al snel terecht was helaas in het Westeinde Ziekenhuis natuurlijk is geen een ziekenhuis leuk. Maar mijn voorkeur is toch wel HMC Antoniushove in Leidschendam.
Er kon geen bestraling en of verwijdering van de tumor, omdat het eigenlijk als wolkjes door me hersenen heen zat even kort uitgelegd. Alleen een biopt was de mogelijkheid om te kijken voor de juiste chemotherapie. Van me liefste kleindochter had ik een beertje gekregen die op dat moment overal mee naar toe ging. Dat gaf mij zoveel voldoening en gaf me positiviteit.
Tijdens de operatie althans biopt gaf de broeder aan dat hij niet mee mocht, maar zodra ik wakker zou worden dat hij het beertje op me borst zou leggen. En na me narcose lag hij ook echt me aan te kijken dus dat gaf me gelijk een super vertrouwen. Daarna duurt het drie weken voordat je duidelijkheid heb.
Maar de neuroloog had wel duidelijk kennis, niet de eerste maar de tweede Dhr van der Vaart dat het een oligodendroglioom was alleen de graad was 3 en dat betekent ongeneselijk ziek. Als nog had ik zoiets van nou ja dat is gek. Totaal geen klachten nooit gehad ik kon alles lopen praten enz enz wat bijzonder en bizar. Maar zei al gelijk ik ben en blijf positief!
Dit was me scan de eerste keer, soort wolken in me hoofd en het gekke is was altijd geobsedeerd van wolken gek toch….
Mijn tumor heeft gevoel voor humor 
Plaats een reactie