Mijn tumor heeft gevoel voor humor

Zal me even voorstellen, Manuela 53 jaar hertrouwd met de liefste man op aarde voor mij dan alweer bijna 27 jaar. Heb twee dochters en een bonus zoon en dochter.. Totaal 2 eigen kleinkinderen en 5 bonus kleinkinderen.

Sinds September 2023 de diagnose gekregen Oligodendroglioom ook wel hersenkanker genaamd. Ze dachten eerst aan een Burn-out. Waar ik meteen aan de slag ben gegaan met een coach en wat mij goed beviel en hele fijne gesprekken en ik een artikel had gelezen over een jongen met dezelfde klachten bleek een hersentumor te hebben. Mijn vraag was direct zou ik dat mogelijk ook kunnen hebben waarop me coach zei, dat lijk me een onmogelijk iets. Had alleen klachten van vermoeidheid en niet goed kunnen concentreren en een opgejaagd gevoel. Dus ging ik vrolijk verder met de coach. En pakte me werk langzaam op elke week een uurtje erbij. Dat verliep prima in die tussentijd met vakantie. Met jongste dochter en haar gezin prachtige vakantie gehad. Ik zou na de vakantie drie uurtjes gaan werken.

Even vooraf, mijn werk was elke ochtend 04:00 eruit 05:00 aan de arbeid als bakker in een supermarkt echt me lust en me leven, hard werken voor weinig maar nooit chagerijnig. Voor de diagnose Burn-Out was ik op me werk een soort van ingestort, en ben ik op de grond gevonden. Direct ambulance maar eenmaal in de ambulance was ik helder en kon ik overal antwoord op geven. Dus werd er een spoed afspraak gemaakt bij me huisarts, die zei je heb waarschijnlijk een Burn-Out.

Nu terug te komen op het verhaal na de vakantie. Op 16 september 2023 werd ik onder aan de trap wakker en om me heen de stofzuiger en de appel die ik had genuttigd. In me zak toevallig me mobiel en probeerde op te staan maar dat kreeg ik niet voor elkaar. Dus probeerde me man te appen die direct terug belde omdat hij totaal niet begreep wat ik had gestuurd brabbel taal. Deed me verhaal en hij zou zo snel mogelijk eraan komen. Ondertussen had hij de ambulance gebeld maar dat was niet handig want ik kon niet opstaan. Maar de ambulance belde mij en stelde allerlei vragen. Moest wachten op manlief want ik had voor mij gevoel niks kon alleen niet opstaan en de deur intrappen leek me geen optie. Toen manlief thuis was vond hij mij beneden in een hoekje en zag dat ik ook in me broek had geplast was mij niet opgevallen. Hij belde wederom 112 en die kwamen direct. Hij het verhaal gedaan en dat ik weken ervoor ook was weggevallen op me werk maar niet was meegenomen. De ambulance broeder zei dan maken we het een tikje erger en we nemen je mee, waarop ik zei he he dat is de duvel verzoeken. Na aankomst direct onder de mri scanner met vloeistof dat was heftig. Daarna in een kamertje wachten op allerlei uitslagen. Natuurlijk duurt alles heel lang maar na een flinke tijd komt er in mijn ogen een soort van kleine tuinkabouter een net afgestudeerde neuroloog en kijkt met een blik die ik niet snel vergeet. Hij begon zijn verhaal en ik staarde voor me uit ik hoorde hem wel maar dacht dit is een sprookje en daar geloof ik niet in. Dat hij de scan had bekeken en dat ik tussen de 3 a 6 maanden te leven had. Zie in me ooghoek manlief in tranen schieten en ik nog steeds iets had van nou die is gek met ze praatjes. Had nergens last van!!

Bleek dus epilepsie te hebben, en werd over gebracht naar een ander ziekenhuis wat ik al niet begreep. Had echt zoiets van jullie zijn gek, en ik noem het nog steeds niet ontkenningsfase had echt van die sporen niet. Maar hij gaf de kennis dan kom je sneller in de molen. Anders moet je misschien weken of maanden wachten. Terwijl hij zei dat ik maar 3 tot 6 maanden had! De tekening heb ik later gemaakt zo zag ik die net afgestudeerde neuroloog